 De VOS-tentoonstelling ‘De Vlag en de lading’ was al op meerdere plaatsen te zien. Aan de hand van VOS-vlaggen belicht samensteller Jos de Cock de vormelijke en inhoudelijke aspecten van deze symbolen. In de tentoonstelling wordt ook stil gestaan bij de Vlaamse Leeuw, in 1973 officieel erkend als vlag van de Vlaamse gemeenschap. Desondanks was voor de vlag geen plaats op de Olympische spelen. China verbood alle vlaggen buiten die van de 205 aanwezige landen. Het wilde voor alles vermijden dat afscheidingsbewegingen zoals in Tibet de Spelen voor eigen doeleinden zouden gebruiken. Daartoe gebruikte het in de aanloop overigens bruut geweld. Het verbod trof ook de regionale bewegingen en deelstaten buiten China en dus niet alleen de beweging Vlaanderen Vlagt maar ook de Vlaamse Gemeenschap. Vlaams minister van Buitenlandse Zaken Geert Bourgeois (N-VA) deelde mee dat hij zijn collega minister van Sport Bert Anciaux (VlaamsProgressieven) zou vragen om verzet aan te tekenen bij het Olympisch Comité, want sport is immers een Vlaamse bevoegdheid. Als Anciaux hierop ingaat, zal hij allicht steun vinden bij Schotland en Wales, eveneens verbolgen over het Chinese dictaat.
Tegen de critici van China als organisator van de Spelen deed voorzitter Jacques Rogge van het Olympisch Comité kond dat sport en politiek niet te sterk mogen worden vermengd en dat de Spelen China’s openheid zullen vergroten. Wij vrezen dat Rogge zich illusies koestert. Nooit sinds de Spelen van 1936 in Berlijn zijn de Olympische spelen in die mate aangegrepen om de glorie van een land en zijn leiders in de verf te zetten. Alles wat daarvan afweek werd op stalinistische wijze gecensureerd en onderdrukt. Het blijft in China ‘business as usual’. En daarvoor worden zowel intern als extern de mensenrechten voortdurend met de voeten getreden. Zo draagt China bijvoorbeeld een grote verantwoordelijkheid in de mislukking van de VN-vredesmissie in Darfour. Er zijn zelfs sterke aanwijzingen dat China het misdadige Arabische regime voorziet van wapens als pasmunt voor de levering van Soedanese olie.
Er bestaat wel degelijk een verband tussen sport en politiek. Dat blijkt ook in eigen land. In de lijn van het federaliseringproces splitsten ook vele nationale sportfederaties. Een van de laatste unitaire bastions was de Koninklijke Belgische Voetbalbond. Al jaren wordt die positie vanuit Vlaamse zijde aangevochten. Enkele maanden geleden slaagde Bert Anciaux erin om een Vlaamse voetballiga op te richten, in ruil voor Vlaamse financiële steun. Het gaat (nog) niet om een totale splitsing van de bond. Maar het dossier kent wel een grote symboolwaarde, getuige de scherpe reactie van onder meer het Fransdolle FDF. Deze Vlaamshatende partij spoorde de grote Brusselse clubs, met Anderlecht op kop, terstond aan om niet toe te treden tot de Vlaamse liga.
Politiek kan maken dat de sport Vlaamser wordt. Maar laten we onze Vlaamse bewustwording ook elders symbolisch vertalen. Onze burgervaders kunnen alvast een voorbeeld nemen aan burgemeester Willy de Waele (Open VLD) van Lennik. De Waele gelooft niet meer in de huidige federale staat en liet vandaar op 11 juli de driekleur voor gemeentelijke gebouwen vervangen door Vlaamse leeuwen. Zoals vele van zijn collegae in de Vlaamse Rand is De Waele de Franstalige arrogantie spuugzat. Onmiddellijk na de verwijdering van de driekleur werd hij in anonieme berichten uitgescholden voor nazi en werden straatnaamborden in Lennik ontsierd door hakenkruisen. Zo verdraagzaam reageren bepaalde Franstaligen in dit land. En zo onderschrijven ze nog maar eens de conclusie van De Waele, met name dat dit land voor Vlaanderen geen toegevoegde waarde meer heeft.
Philippe Haeyaert
Algemeen voorzitter VOS
September 2008
|