|
|
| | | Wallonisering van Vlaanderen is een kwalijke fabel | | Was me de pels... | De laatste Belgen juichen. Vlaanderen beleeft economisch harde tijden. Terwijl Wallonië uit zijn as herrijst walloniseert Vlaanderen, zeggen ze. En meteen reiken ze een Belgisch wondermiddel aan dat de zaak alleen maar erger maakt.
Er was eens een slager. Die maakte machtig reclame voor zijn ossenhaas. En hij verkocht er ook meer van. Maar dat mocht niet baten, want met zijn worsten, spek en frikadellen bleef hij zitten. Zodat er uiteindelijk minder geld in het laatje kwam en hij de broek scheurde aan het geheel. Dat is zo een beetje het verhaal van Corelio, de uitgever van De Standaard en Het Nieuwsblad. Een beetje omdat De Standaard echt geen ossenhaas is. Vorige week was het weer feest bij de krant. De oplage was gestegen. Het Nieuwsblad daarentegen zat in zak en as, daarvan werden er meer dan 4.000 exemplaren per dag minder aan de man gebracht. Gejuich bij Peter Vandermeersch, gevloek bij zijn baas Thomas Leysen. Met minder klanten voor Het Nieuwsblad wordt de spoeling weer een stukje dunner. Iets wat Vandermeersch als bijna slimste mens ter wereld blijkbaar niet in de smiezen heeft.
Opel en meneerke Peetèrs
Toen in 1933 de Antwerpse Waaslandtunnel gebouwd werd ontstond er een discussie over de uitspraak van wat later als de konijnenpijp omschreven werd. Vlamingen, die ijverden voor het algemeen Nederlands, legden correct de klemtoon op de eerste lettergreep. Antwerpse franskiljons vonden de Franse uitspraak chiquer en legden de klemtoon op de tweede. Tunnèl dus. Een van hen wilde van de legendarische burgemeester Kamiel Huysmans, een germanist van opleiding, weten wat je eigenlijk moest zeggen. Tunnèl ongetwijfeld? Tunnèl, tunnèl, reageerde Huysmans. Wat zeg jij eigenlijk, pummel of pummèl? Einde van de discussie.
Misschien kan een medewerker de Vlaamse minister-president Peeters wellicht herinneren aan de vuistregel van Huysmans. Of wordt dat aan het Martelaarsplein als majesteitsschennis beschouwd? Het woord Opel, met klemtoon op de o, is ongetwijfeld het meest gebruikte woord van 2009-2010. Werknemers van de bedreigde autobouwer, vakbondsmensen, ondernemers, journalisten, iedereen spreekt correct over Opel. Alleen de heer Peeters blijkt op een spraakeiland te wonen en heeft het onverstoorbaar over Opèl. Hierin wordt hij gevolgd door andere excellenties als Karel de Gucht, Vincent van Quickenborne en Yves Leterme. Een kloof tussen volk en politiek?
Uiteraard kan het de werknemers van Opel geen barst schelen of Peeters Opèl zegt, als hij hun emplooi kan redden. Maar dat is het net. Peeters kan Opel niet redden, en dus is een correcte uitspraak van het bedrijf ook het minste. Of moeten wij het in de toekomst over meneerke Peetèrs hebben?
|
Michel Vandersmissen, tot voor kort hoofdredacteur van Het Nieuwsblad, heeft dat inmiddels wel. Die heeft er op eigen verzoek, zoals dat heet, een punt achter gezet. Omdat hij liever schrijft zit hij nu op een iets bescheidener stoel van de economische redactie van De Standaard. Om te mijmeren ‘wat we zelf doen, doen we niet altijd beter’. Wie meent dat dit een schuldbekentenis is voor wat er is scheefgelopen met Het Nieuwsblad dwaalt evenwel. Vandersmissen heeft het met name niet over Het Nieuwsblad maar over … Vlaanderen. Nog niet goed en wel geland op zijn nieuw zitje heeft hij al een reeks uit de mouw getoverd over… de wallonisering van Vlaanderen. Het Nieuwsblad beter maken lukte niet, dus wordt Vlaanderen op de ontleedtafel gelegd. Hier is, zeg maar, een specialist aan het woord.
Voor zijn reeks is Vandersmissen ondermeer te rade gegaan bij Geert Noels. En dan weet je meteen dat er een Belgisch briesje zit aan te komen. Tot vorig jaar was Noels doende voor het beursbedrijf Petercam, een bedoeninkje dat de modale Vlaming vreemd is. Nu is Noels het brein van het denkfabriekje Econopolis. Noels blijkt ook beste vriendje te zijn van Filip-met-den-baarde. Die zou, aldus journalisten die weten waar blauw bloed warm voor loopt, al te kennen gegeven hebben dat Noels zijn kabinetschef wordt als hij koning wordt. Is onze vriend Filip weer eens te voorbarig geweest? Vroeger werden de koninklijke ambities van de kroonprins steevast weggewuifd met het gezegde dat het wel eens kon zijn dat hij een heel lange baard zou hebben voor het zover was. Is het wellicht daarom dat Filip intussen zijn koninklijke mouche, zoals ze in Laken zeggen, heeft laten staan?
Is het verwijt dat Vlaanderen walloniseert een voorsmaakje wat ons te wachten staat met sire Filip? Eigenlijk hebben de ware Belgen het nooit verteerd dat het Vlaanderen voor de wind ging, dat we het beter deden dan Wallonië. De economische suprematie van Wallonië was immers dé garantie om Vlaanderen onder de knoet te houden. En nu we een aantal economische tegenslagen in de maag gesplitst krijgen lijkt het ogenblik aangebroken om de Vlamingen een koekje van eigen deeg te presenteren. Ach, de Walen zijn lui, leven uit de hand van de staat. Al wat jullie zeggen zijn jullie zelf, juichen de trouwe vaderlanders nu. Vlaanderen walloniseert. Ineens zijn wij de etatisten, de regelneven die de economie kapot maken. De Vlamingen zijn zelfgenoegzaam geworden, we sjoemelen met de werkloosheidscijfers, het openbaar ambt is een grote slokop geworden. En we laten onze oren te veel hangen naar de vakbonden. Terwijl Wallonië, aldus Elio di Rupo, tegen de snelheid van het licht verandert, zit Vlaanderen met de Waalse ziekte van weleer.
Als dit alles waar mocht zijn, waarom zeggen Noels, Vandersmissen en co dan niet ‘b’? Tot dusver heeft het rijke Vlaanderen het arme Wallonië altijd moeten steunen met een miljardentransfer die er voor zorgde dat het gemiddelde besteedbare inkomen van een Waal hoger was dan dat van de betalende Vlamingen. Waar wacht het rijke Wallonië op om nu het omgekeerde te doen en een karavaan vrachtwagens, afgeladen vol met euro’s, richting Vlaanderen in beweging te zetten? Misschien kunnen Noels en Filip zich aan het hoofd van dit hulpkonvooi stellen en de blijde inkomst voorbereiden waarmee een nieuwe vorst zijn onderdanen pleegt te verheugen? De Pelswasser durft er zijn hoofd op verwedden dat de transfers voor eeuwig en altijd afgeschaft worden de dag dat we echt op Waalse steun zouden zijn aangewezen.
Overigens is het onzin te beweren dat Vlaanderen walloniseert. In Vlaanderen werkt, om het bij dit voorbeeld te houden, 16 % van de actieve beroepsbevolking voor de staat zoals dat gemeenlijk heet. In Wallonië is dat met 29 % bijna eens zo veel. Dat wil zeggen dat 1 op de 3 Walen leeft van belastinggeld, dat vooral bij de Vlamingen geïnd wordt. Dit wil uiteraard niet zeggen dat alles koek en ei is in Vlaanderen. De Vlaamse economie heeft de afgelopen maanden zware klappen gekregen en het slechte nieuws zal nog een tijd de bovenhand halen. Maar het is belachelijk dit als de wallonisering van Vlaanderen aan de man te brengen.
Symbool voor de moeilijke tijden waarmee de Vlaamse arbeidsmarkt vandaag geconfronteerd wordt zijn Opel en de gang van zaken bij Inbev. Wat heeft Vlaanderen zich hier te verwijten, waar is hier de wallonisering? Wat zich bij Inbev heeft afgespeeld is een schoolvoorbeeld van de verbelgisering van de economie. Sinds jaar en dag heeft de Belgische adel het voor het zeggen bij Stella Artois en Jupiler. Gehad, want voor een bord linzensoep heeft die adel deze bedrijfstak verkwanseld aan de Braziliaanse geldadel. En die probeert met haast middeleeuwse praktijken de citroen nog meer uit te persen. Daarom moeten er opnieuw honderden banen voor de bijl gaan.
De Vlaamse ziekte? Of de Belgische pest? Niet toevallig is Jean-Luc Dehaene, de man die België redden moet, een van de bestuurders van Inbev. In de praktijk is de man vooral bezig met zichzelf te redden. Maar is dat de schuld van de Vlamingen? Het ACV, dat zich ook al geroepen voelt om den Belgiek te redden, heeft Dehaene altijd beschouwd als iene van unsj. Wat jaren geleden heeft de man, als cowboy verkleed en gezeten op de pneumatische stier van Man bijt hond, de natie nog opgevrolijkt met zijn gevleugeld woord let the beast go. Heeft hij dat ook gezegd toen Inbev besloot om opnieuw honderden werknemers te dumpen? Persoonlijk kan het Dehaene niet deren. Zijn appeltje voor de dorst is intussen al een rijke fruitmand geworden. Als voorzitter van Dexia verdient hij €400.000 per jaar. Als bestuurder van Inbev €80.000. Die magere vergoeding wordt nog aangevuld met een variabele vergoeding van €130.000 in de vorm van aandelenopties. Eigenlijk zou Dehaene die niet mogen krijgen omdat hij daar volgens de zogenaamde code Lippens als niet-uitvoerende bestuurder geen recht op heeft. Maar dat zal Dehaene een zorg zijn. Bestuurder of gewezen bestuurder is Dehaene ook nog van Umicore (€40.000 per jaar), Lotus (€23.000 per jaar), Seghers Better Technology, Thrombogenics, Telindus, Domo, Novovil. En tussen de bedrijven door is hij ook nog Euro-parlementariër wat jaarlijks €100.000 in het laatje brengt. Let the beast go!
De Vlaamse ziekte of Belgische graaicultuur? Ook wat Opel betreft heeft Vlaanderen zich niets te verwijten. Denken Noels en zijn maat Filip dat een unitaire Belze regering meer voor Opel had kunnen doen? Elke regering is gedoemd om machteloos toe te zien bij dit drama; Het enige dat je de Vlaamse minister-president Peeters kan verwijten is dat hij na al die jaren niet eens geleerd heeft het woord Opel correct uit te spreken. Maat dat doet er niet toe.
De Vlaamse ziekte tegenover de Waalse heropstanding? Als Wallonië het echt beter gaat dan heeft het dat niet te danken aan de unitaire winkel maar aan het feit dat de regio’s meer bevoegdheden gekregen hebben. En als Vlaanderen ziek is dan moet deze autonomie nog versterkt worden. België speelt, tot spijt van Noels en Filip, in dit verhaal geen enkele rol.
J. de Pelswasser
Dit artikel verscheen oorspronkelijk in De Vos van maart 2010
| | | | |
| Elke VOS een pluim! | |  Op 17 oktober 2009 vierden wij in het Vlaams Parlement met luister de viering van 90 jaar VOS. De grote opkomst heeft ons een hart onder de riem gestoken. Samen blikten we terug op een rijke geschiedenis die van start ging in 1919. Maar tezelfdertijd keken we ook naar de toekomst. Op dit moment plant VOS volop de werking van de volgende jaren. Daarbij gaan we niet over een nacht ijs. Van meet af aan was het onze betrachting om de gehele vereniging bij deze oefening te betrekken. In november beet de algemene vergadering al de spits af. Enthousiast formuleerde ze haar toekomstdromen voor VOS. De afgelopen weken werd deze oefening plaatselijk overgedaan. Tijdens een afdelingsronde werd aan een 3-tal willekeurig gekozen afdelingen per provincie gepolst naar hun ideeën en wensen. Dat leverde interessante pistes op. Die nemen we de eerstkomende maanden mee in onze verdere beleidsplanning. Binnenkort koppelen we terug naar de algemene vergadering en in juni leggen we het oor te luisteren bij de provinciale besturen.
Uit de consultatieronde blijkt een grote betrokkenheid met en zorg om de toekomst van VOS. Dat bewijst andermaal dat critici ongelijk hebben. Het is modieus om de Vlaamse beweging en VOS af te schrijven als een nutteloos overblijfsel uit de tijd van het arme Vlaanderen, alsof onze Vlaamse ontvoogding rond zou zijn. Wie de feiten onder ogen ziet, kan er niet omheen dat er nog veel werk aan de winkel is. Het Belgische verhaal is nefast voor onze toekomst, reden waarom we verder moeten werken aan meer Vlaamse autonomie. Elke dag weer worden we via de media geconfronteerd met gewelddaden hier en elders. Ook onze pacifistische pijler blijft dus overeind. Vanuit een sociaal rechtvaardigheidsgevoel moeten we ook blijven inzetten op een terugdringen van de Derde en Vierde Wereld. Onze consultatieronde leerde ons dat de VOSsen hiervoor ten volle willen gaan. De drieledige VOS-boodschap is na 90 jaar nog altijd eigentijds. Rekening houdend met de uitdagingen van deze tijd is een aanpassing aan de maatschappelijke evoluties. VOS moet experimenteren met nieuwe vormen en verpakkingen. Maar de essentie blijft overeind als een huis: de liefde voor eigen land in een geweldloze en sociaal rechtvaardige wereld.
Wat dit betreft heeft VOS een sterke troef. De VOSsen dragen onze tijdloze boodschap permanent uit. Een vereniging als de onze staat of valt dankzij de inzet van onbaatzuchtige vrijwilligers. Dat engagement is onbetaalbaar. Toch willen wij een klein gebaar van waardering stellen. Op zaterdag 3 juli organiseert VOS in de aanloop van 11 juli in en om de jeugdherberg De Valk van Laarne een ledendag waarop alle leden van harte welkom zijn. Hou alvast deze dag vrij.
In hopelijk zomerse omstandigheden wordt u een hapje en een drankje geboden. Er zijn diverse activiteiten geprogrammeerd, waarover later meer. Maar bovendien biedt VOS zijn leden de gelegenheid om in een ontspannen sfeer kennis te maken met VOSsen uit heel Vlaanderen. Bovendien worden de kampioen-ledenwervers in de bloemetjes gezet. Wie een van deze figuurlijke bloemetjes in de wacht wil slepen, heeft dus nog voldoende tijd voor een goede VOSsenjacht. Veel succes!
Philippe HaeyaertAlgemeen voorzitterMaart 2010
| | | | |
| Faciliteitengemeenten niet in de steek laten | | Verfransing moordend voor sociaal weefsel |  Verfransing. Volgens onze politici niets om je echt zorgen over te maken. BHV is immers maar een symbooldossier. De Vlaming begrijpt amper wat taalfaciliteiten zijn. En de mensen vinden verfransing geen écht probleem. Echte problemen dat zijn, zeggen ze, de economische crisis of de verkeersveiligheid. Hebben ze het hier bij het rechte eind? Zijn het alleen maar flaminganten die zich nog opwinden over BHV? Of toch niet?
In de Vlaamse rand rond Brussel winden de mensen zich nog terdege op over die dingen. Waarom? Omdat ze er dagelijks mee geconfronteerd worden. Maar waarom is de rest van Vlaanderen dan zo weinig solidair?
Vermoedelijk door de gebrekkige berichtgeving in de media. Er wordt betrekkelijk weinig aandacht besteed aan de taalproblematiek. Naast de sporadische acties van comités en actiegroepen - die dan zo extreemrechts mogelijk in beeld worden gebracht - haalt het onderwerp slechts met mondjesmaat het nieuws. Eens in beeld wordt het probleem systematisch ontmenselijkt. De kijker krijgt cijfers en percenten te zien. Genre ‘De gemeente Drogenbos kende tussen 1999 en 2005 een inwijking vanuit Brussel die overeenkomt met 15,84% van haar bevolking’. Dit zijn statistieken die slechts weinigen kunnen boeien. Bijna nooit is er aandacht voor het sociale drama dat schuil gaat achter die verschuivingen. Geen woord over sociale verdrukking of kinderachtige pesterijen. Toch zijn ze een trieste realiteit. Voor de Vlamingen in de randgemeenten is de verfransing dus veel meer dan een simpel taalprobleem. Verfransing betekent voor hen de afbraak van hun sociale omgeving. Verfransing betekent voor hen de verandering van hun gemeente tot iets totaal onherkenbaars.
Een belangrijke factor in deze sociale afbraak zijn de stijgende vastgoedprijzen. De inwijkelingen zijn immers niet van de minste. Het zijn hoofdzakelijk erg vermogende zakenlui die worden aangetrokken door de rustieke en groene omgeving in de nabijheid van het Brusselse zakencentrum. De aanwezigheid van dergelijke troeven leidt onvermijdelijk tot een enorme stijging van de grond- en woningprijzen. Hierdoor wordt het voor jongeren onmogelijk om een woning kopen in de gemeente waar ze opgroeiden. Deze vorm van sociale verdrukking wordt nauwelijks belicht. Toch zijn de gevolgen niet te onderschatten. Grote delen van de Vlaamse, groene randgemeenten veranderen in anonieme villawijken. Met de daarbij horende hoge omheiningen en smeedijzeren poorten. Aangezien de chique bourgeoisie zich liever niet inlaat met het Vlaamse gemeenschapsleven, verdampt samen met de Vlaamse aanwezigheid het groene karakter en het sociale weefsel. In andere omstandigheden zou dit fenomeen bij SP.A en Groen hoge toppen scheren. Helaas hechten deze partijen meer belang aan het schoon houden van hun politiek correct blazoen. Door de ogen van de inwoners is een dorp dat op termijn verandert in een te dure villawijk waarschijnlijk niet zo verschillend van een dorp dat verandert in een containerdok. En toch is er een verschil. De inwoners van Doel kunnen rekenen op de empathie van tal van Vlamingen. Iets waar ze in de rand helaas slechts van kunnen dromen.
De afbraak van het Vlaamse sociale weefsel verloopt via een vast stramien. De Franstalige inwijkelingen in Vlaams-Brabant hebben hun eigen introverte verenigingsleven: golfclubs, hockeyclubs, Franstalige cultuurverenigingen. Met als kers op de taart een eigen, Vlaamshatende politieke partij. Eens de bouw van hun villa is afgerond, zetten les bourgeois zich in voor het hogere ideaal: de verdere verfransing van hun nieuwe gemeente. De voorbije decennia zijn de gemeentebesturen van de faciliteitengemeenten systematisch verfranst. Eenmaal die slag thuis is het hek pas echt van de dam. De overblijvende Vlamingen worden het slachtoffer van een politiek van pesterijen.
Om deze pesterijen te beschrijven volstaat één artikel niet. Daarom wordt hier slechts één gemeente besproken: Sint-Genesius-Rode, of één van de 6 faciliteitengemeenten en de woonplaats van Europees president Herman van Rompuy. Al bij al is het in Rode nog niet zo erg gesteld. Het is met ongeveer 50% Franstaligen één van de minst verfranste faciliteitengemeenten, en burgemeester Delacroix-Rollin behoort tot de CDH. Linkebeek, Kraainem en Wezembeek-Oppem zijn meer verfranst en moeten het doen met FDF-bonzen die, door hun systematisch negatie van de taalwetgeving, niet eens officieel benoemd zijn. Toch zijn pesterijen en discriminatie ook in Rode schering en inslag.
Zo is er het Jeugdhuis Animoro. Hoewel de jongeren zich tijdens hun twaalfjarige bestaan nooit hebben ingelaten met communautaire twisten, zijn ze er onbetwistbaar het slachtoffer van geworden. Sinds hun ontstaan weigert het gemeentebestuur hen elke financiële steun, ook al heeft een jeugdwerking daar normaal recht op. Animoro overleeft al 12 jaar door haar bar, steun van vzw De Rand en een sympathiserende huisbaas die hen het pand verhuurt voor een symbolische euro. Maar dat is niet alles. De gemeentepolitie rukt voortdurend uit omwille van zogezegd nachtlawaai. Zelfs bij gespreksavonden staan de ordediensten al om 22.05 uur aan de deur om de activiteit af te breken. De jongeren hebben ontelbare keren getracht tot een dialoog te komen met het gemeentebestuur, maar liepen keer op keer met het hoofd tegen de muur. Onder de slogan Het stopt nooit! voert het jeugdhuis nu op haar eigen ludieke manier actie om haar voortbestaan te garanderen.
Een ander voorbeeld. Rode is sinds de eerste editie van de Gordel een belangrijke startplaats. De organisatie gebeurde vanuit het gebouw naast het gemeentehuis, eigendom van de gemeente. Blijkbaar een doorn in het oog van het gemeentebestuur, want in 1999 besloot het schepencollege het huurcontract met Bloso, en de bloeiende Vlaamse judoclub met meer dan 300 leden, niet langer te verlengen. Met als smoesje dat Rode het pand nodig had voor de uitbreiding van het aanpalende politiekantoor. Iets wat tot op heden nog niet gebeurd is. Ook het Rode Kruis Vlaanderen werd buiten gebonjourd. Gordelaars uit hun centrum houden is trouwens een bekommernis die jaarlijks hoog scoort op de bestuursagenda van de faciliteitengemeenten.
Openbare bibliotheken in Vlaanderen zijn gebonden aan het decreet op het bibliotheekwezen. In Rode denken ze daar evenwel anders over. Het schepencollege tracht al jaren een aanzienlijke subsidie toe te kennen aan een bibliotheek waar geen Nederlandstalig boek te vinden is. De Vlaamse regering schrapt telkens deze toekenning en de provincie Vlaams-Brabant zorgt ervoor dat het beroep tegen deze schrapping systematisch wordt verworpen. Maar zo gauw geven ze zich in Rode niet gewonnen. Naar de Raad van State dan maar. Een dure juridische procedure, op kosten van ook de Vlaamse inwoners. De bibliothecaris liet al weten dat hij desnoods één Suske en Wiske zal aankopen om toch maar subsidies te kunnen binnenharken. Een mooie illustratie van het respect voor de Vlaamse inwoners.
De lijst is eigenlijk te lang om op te sommen. De burgemeester vergeet af en toe de enige Nederlandstalige schepen uit te nodigen voor een belangrijke bespreking. De - onzichtbare - Franstalige scouts krijgen in Rode 3 keer meer gemeentesubsidies dan de Nederlandstalige scouts. Einde 2009 besliste de burgemeester dat er door de economische crisis geen financiële middelen meer zijn voor de - hoofdzakelijk Vlaamse - kerstmarkt.
Wellicht is het feit dat de Vlaamse Rodenaars zelden of nooit protesteren tegen deze pesterijen nog het meest tragische van deze zaak. Maar ook dat is niet zo verwonderlijk. Wie protesteert wordt persona non grata in de eigen gemeente en op de koop toe gemarginaliseerd door de Vlaamse pers. Eén ding is zeker: wie als Vlaams Rodenaar president van Europa wil worden, kan over al die dingen maar beter zijn mond houden!
Kortom, dit beknopte overzicht van een haast oneindige serie pesterijen illustreert dat de verfransing in de rand wel degelijk een écht probleem is. Het is een bikkelharde realiteit! De splitsing van BHV kan deze wantoestanden enigszins afremmen en is bijgevolg véél meer dan een symbooldossier. De taalfaciliteiten zijn een smerig machtsmiddel dat systematisch wordt aangewend om het Vlaamse sociale weefsel in de randgemeenten af te breken. De rest van Vlaanderen zou zich eens de vraag moeten stellen hoe hun eigen gemeente er zou uitzien na 20 jaar verfransing. Veel slapeloze nachten zouden hen te wachten staan. Het wordt de hoogste tijd dat de Vlaamse beweging electoraal Vlaanderen duidelijk maakt wat er echt aan de hand is in de Vlaamse faciliteitengemeenten rond Brussel. Ook VOS kan hiertoe bijdragen. Het sluit mooi aan bij ons Vlaamsbewuste karakter, maar nog veel meer bij onze sociale bewogenheid.
Bram Hermans
Dit artikel verscheen oorspronkelijk in De Vos van februari 2010
| | | | |
| Daerden en Huytebroeck moeten weg | | Was me de pels - februari 2010 |  Vrijmetselaars komen samen in werkplaatsen die ze loges noemen. Wat daar gebeurt blijft voor de buitenwereld een goed bewaard geheim. Ook wat de federale regering doet, en vooral niet doet, blijkt een evengoed bewaard geheim te zijn. Het enige verschil met de loge is dat de federale regering niet met werkplaatsen, maar met werven laboreert.
Dat laatste is een verzinsel van ex-regeringsleider Herman van Rompuy die vorig jaar maar liefst 5 werven op de rails zette. De CD&V is hem hier nog altijd dankbaar voor. Te pas, en vooral te onpas, wordt er verwezen naar het schitterende resultaat dat er met deze werven gerealiseerd werd. Vooral Servais Verheirstraeten, christendemocratisch fractieleider van dienst, is in alle staten als hij weer eens de lofzang zingt van wat er op deze werven gepresteerd wordt.
De Pelswasser kan hij echter niet overtuigen. Voor hem bestaat er maar één werf. Maar dat is dan, toegegeven, ook een heuse superwerf. De enige activiteit op deze superwerf bestaat erin bij de burgers van dit land de indruk te wekken dat de federale regering goed bezig is, om even in het woordgebruik van de CD&V te blijven. Terwijl in werkelijkheid het kiesvee een gigantisch rad voor de ogen gedraaid wordt. Eigenlijk mag de Waals-federale regering van geluk spreken. Een bouwondernemer die in het echte leven dit soort werven als echt aan zijn klanten verkoopt wordt stante pede de nor ingedraaid wegens oplichting.
Over de werven BHV en staatshervorming wil De Pelswasser het niet eens hebben. Zelfs Yves Leterme heeft intussen toegegeven dat hij er absoluut geen notie van heeft wat koninklijk loodgieter Jean-Luc Dehaene eigenlijk bekokstooft. Ook op de werf staatshervorming blijft het verraderlijk stil. Tussen neus en lippen heeft Leterme al laten verstaan dat we een staatshervorming kunnen vergeten, tenminste in deze legislatuur. Deze 2 werven bestaan dus alleen uit wind, verpakt in een Belgisch driekleurtje. En met de 3 andere werven is het niet beter gesteld. De werf begroting solfert ons op met een deficit van maar liefst € 50 miljard. Dank zij de werf asielbeleid komt er dagelijks een vers legioen asielzoekers bij ons neerstrijken. Waar ze naar toe moeten weet niemand meer. De asielcentra zitten vol, in Brusselse hotels zijn bijna 1.500 asielzoekers gedumpt, en zelfs de OCMW’s zijn ten einde raad. Goed werk, werfpropagandist Servais? Ook op de werf energiedossier is het een pure ellende. Het kabinet heeft Suez een belasting door de strot geduwd die deze stroomgigant van Franse huize zwaar op de maag ligt. Die zaak wordt voor de rechtbank uitgevochten, en de federale regering heeft hier de slechtste papieren.
Spaar ons dus van elke regeringswerf, bidt De Pelswasser dag na dag. De ellende is echter dat het kabinet met deze werven al zijn kruit verschoten heeft en er absoluut geen aandacht is voor wat nu echt belangrijk is. Waar de burger van wakker ligt, dat is zijn baan die vandaag op de tocht staat. En zijn pensioen waar hij morgen naar kan fluiten. Hier is er geen seconde meer te verliezen, en alleen als er een verregaande staatshervorming komt is er ter zake nog redding mogelijk. Dat heeft de regering zo echter niet begrepen. De staatshervorming, heeft Leterme zelf aangekondigd, wordt afgevoerd. En voor het Waals-federale minderheidskabinet zijn de pensioenen alleen maar goed voor een wansmakelijk stukje cabaret waar ze zelfs in het Luikse roodlicht-milieu nauwelijks mee kunnen lachen.
Al lang heeft de regering een nationale pensioenconferentie aangekondigd. Waar er, zoals met de 5 fameuze werven, maar niets van in huis komt. Gelukkig zijn er nog parlementariërs uit de oppositie om de regering tot enige spoed aan te manen. In de Senaat vroeg Geert Lambert derhalve minister van Pensioenen Michel Daerden hoe het gestaan en gelegen is met de pensioenconferentie. Een simpele vraag eigenlijk. Daerden had, naar eigen zeggen, hierop een antwoord van uitzonderlijke kwaliteit voorbereid. In het Frans. Daar is eigenlijk niets op tegen, aangezien Daerden een Waal is. Omdat hij een diep respect voor Vlaanderen heeft, liet Daerden deze tekst echter vertalen. En daarbij liet hij niets aan het toeval over. Op de vertaalde tekst had hij zowaar de klemtonen en pauzes aangebracht.
Het pensioendossier is voor het komende decennium topprioriteit. In zijn antwoord aan Lambert lachtte Daerden de problemen echter compleet weg. In de stijl die hem eigen is. Dat Daerden trager spreekt dan hij drinkt wisten we al. Sinds zijn antwoord weten we ook dat Daerden nog trager denkt dan hij spreekt. Het gelal van een zatte fles en de verdwaasde glimlach van iemand met een benevelend promille moet u er dus bij denken. Maar ook zonder dat blijft Daerdens antwoord het citeren waard.
Ik hoop van harte om in de komende werken (sic), aldus Daerden in zijn antwoord aan Lambert, een eerste tussentijds verslag te kunnen indienen bij de regering. Voor mij. Voor mij. Dit verslag zal een soort groen-boek worden. Groenboek worden. Hahaha. Dat hopelijk de goede vragen zal stellen. Ja, ik hoop dat. Ha… Aan het einde van deze brede discussie, hoop ik voor het einde van de eerste helft van 2010 - 10 hé, hé - een samenvattend verslag, wit-boek, witboek, witboek op dat ogenblik, witboek hé, te kunnen voorleggen aan de regering. Groenboek en daarna witboek, hé.
En daarmee moest Lambert het stellen. Dat is, aldus Daerden, een antwoord van een uitzonderlijke kwaliteit. Dat een man die zoveel onzin uitkraamt ook nog een uitzonderlijke intellectuele capaciteit wordt toegedicht, zoals de Walen dat met Daerden maar al te graag doen, is De Pelswasser een compleet raadsel. Geen raadsel is het voor hem hierbij dat met dergelijke mensen aan het roer in Wallonië alles compleet in het honderd moet lopen. Daerden is naar de federale regering versast omdat Ecolo hem onder geen beding in de Waalse regering wilde. Vlaanderen weet nu waarom!
Had papa, zoals la cité ardente Daerden vertederd noemt, te diep in het glas gekeken toen hij dit nummertje in de Senaat opvoerde? Hijzelf beweert dat hij bloednuchter was. We mogen dus aannemen dat hij niet in zijn gewone doen was, en eigenlijk maakt dat de zaak alleen maar erger. Van een verstokte dronkaard kan je verwachten dat hij zever in pakjes uitbraakt. Maar kan je dat ook van een minister in nuchtere staat die beweert dat hij een tekst van uitzonderlijke kwaliteit debiteert? Er rest dus niet anders dan ook de pensioenwerf bij het groot huisvuil te zetten waar ook al de 5 Van Rompuy-werven wegroesten.
Een aantal parlementariërs, waaronder Bart de Wever van N-VA, heeft prompt het ontslag geëist van Daerden. Tot verontwaardiging van de Waalse politieke meute. Zowaar Louis Michel, nochtans concurrent van Daerden, stond klaar om De Wever de mantel uit te vegen. Daerden, aldus Michel, is gewoon zichzelf, en als er een populist is dan is het De Wever. Mogen we van geluk spreken dat Michel niet gelijk een resem onderzoeksrechters naar Vlaanderen stuurt om deze vorm van Vlaams racisme te beteugelen!
Intussen blijkt het optreden van Daerden geen consequenties te hebben. Dat heeft regeringschef Leterme uitdrukkelijk gesteld. Ook dat is niet verwonderlijk. Want nuchter bekeken heeft Leterme niet veel te bassen in deze regering die niet eens een meerderheid heeft aan Vlaamse zijde. De Vlaamse geitenboer leeft bij de gratie van de PRL, de CdH, en vooral de PS. Die leveren de CD&V de vereiste meerderheid. Maar ze laten zich hiervoor zwaar betalen. Niets is nieuw in dit land. De francofone minderheid heeft zichzelf opnieuw de status van meerderheid toegemeten, zoals dat al in 1830 het geval was. En de Vlaamse meerderheid is opnieuw minderheid geworden, die met de pink op de maat van de broek francofone oekazes moet opvolgen.
Dat is het geval voor de grote politiek zoals de staatshervorming, waar de francofonen niet van willen weten. Maar dat is ook het geval voor de politieke akkevietjes van alledag. Kijk maar eens naar de legerhervorming. Pieter de Crem wil het leger zwaar afslanken, waarvoor hij alle lof verdient. Maar nu puntje bij paaltje komt wordt het zorgvuldig uitgekiende dieet grondig overhoop gegooid. Tegen de gemaakte afspraken in mogen de kazernes van Aarlen en Bastenaken toch blijven. Omdat De Crem dat zo wil? Vergeet het maar. Aarlen en Bastenaken blijven open omdat de Waalse partijen dat zo willen. En wat die willen is opnieuw wet in dit land.
In december werd ook het ontslag geëist van Evelyne Huytebroeck (Ecolo), milieuminister in de Brusselse regering. Die bestond het om doodgemoedereerd te paraderen op de internationale milieuconferentie van Kopenhagen terwijl het waterzuiveringsstation Aquiris het afvalwater van bijna een miljoen Brusselaars ongezuiverd in de Zenne liet lopen. De Bond Beter Leefmilieu had het over een catastrofe. Huytebroeck heeft weken volgehouden dat ze totaal verrast was. Een leugen, bleek achteraf. Op de raad van bestuur van Aquiris, waarin ook vertegenwoordigers van het Brusselse gewest zetelen, werd al in september gedreigd het station te sluiten. Maar we dachten dat ze daar niets van meenden, verdedigt Huytebroeck zich nu. Het dreigement was niet geloofwaardig. Dat met een dergelijk antwoord Huytebroeck haar laatste greintje geloofwaardigheid verloren heeft staat intussen als een paal boven de Zenne.
Dat mag je echter niet zeggen. Volgens Sarah Turine, voorzitster van Ecolo, hebben de Vlamingen hier overgereageerd om Brussel te denigreren. Zoals er niets in huis komt van het ontslag van Daerden, blijft dus ook Huytebroeck zitten. Zelfs de Vlamingen in de Brusselse regering durven haar ontslag niet vragen. Wel heeft de Vlaamse regering een fikse schadevergoeding van Brussel geëist. Wedden dat ook dit een dode letter blijft!
J. de Pelswasser
Op de foto: Senator Geert Lambert stelde een simpele vraag. Het antwoord van Daerden was beschamend (foto Geert Lambert)
Dit artikel verscheen oorspronkelijk in De Vos van februari 2010
| | | | |
|
|
|