|
|
Volg VOS op Youtube!
| | | Schulden zullen niet uit zichzelf verdwijnen | | De communautaire problemen, aldus de Belgische staatsnationalisten, aangevoerd door burggraaf Eyskens en De Standaard, zijn maar schijnproblemen. We moeten de echte problemen aanpakken. Precies, maar al meer dan 50 jaar blijkt dat de communautaire problemen een onoverwinnelijke hinderpaal zijn voor iedereen die de echte problemen wil aanpakken. |  Neem nu even de staatsschuld. In Vlaanderen wordt erkend dat er met deze staatsschuld een probleempje is. De CD&V durft zowaar het begrip goed rentmeesterschap in de mond te nemen. We mogen, heet dat vrij vertaald, niet leven op kosten van onze kinderen en kleinkinderen. De Waalse partijen zien geen probleem. De staatsschuld orakelde de Waalse socialist Guy Mathot een kwart eeuw geleden, is er vanzelf gekomen en zal ook vanzelf verdwijnen. Vandaag zeggen de Waalse partijen dit niet meer met zoveel woorden, maar het dogma Mathot blijft onverkort overeind. En als het fout loopt dan zijn de Vlamingen, die 60 tot 70% van de belastingen moeten ophoesten, het kind van de Belgische rekening. Ook dat durven ze niet luidop zeggen, maar voor alle ware Belgen is de schuldengraad van het land het echte voorbehoedsmiddel tegen separatisme. Hoe meer schulden, hoe moeilijker het wordt het land te splitsen!
Met de staatsschuld, aldus Didier Reynders, zijn we op de goede weg. En hij kan het weten, hij is tenslotte al meer dan 10 jaar minister van Financiën. Op de goede weg? Op de hoofdzetel van de Europese Centrale Bank in Frankfurt, en niet alleen daar, is een ander geluid te horen. België kan je inderdaad niet vergelijken met Griekenland, maar het staat als een paal boven water dat de ministers van Financiën van de Euro-zone het doen en laten van dit land met argusogen volgen.
In de periode Verhofstadt heeft België zijn best gedaan. De staatsschulden daalden tot 84% van het bruto binnenlands product (BBP). Dat was nog te veel, maar beterschap is beterschap. Na de verkiezingen van 2007 heeft een financiële tornado de tot dan geleverde inspanningen echter bruut van tafel geveegd. In schijn werden de verschillende regeringen die we na 2007 moesten ondergaan geleid door Vlamingen. In werkelijkheid hadden de regeringsleiders echter geen barst te vertellen. In Vlaanderen hadden deze regeringen geen meerderheid, we werden gewoon geregeerd door een Waals kabinet. En dat heeft het er echt naar gemaakt.
De lezer mag De Vos de cijfers, nodig om dit te illustreren, niet euvel duiden. In 2007 bedroeg de staatsschuld €285 miljard, 84% van het BBP. In 2008 was dat €310 miljard, 89,7% van het BBP, in 2009 €325 miljard, 97,9% van het BBP. Als alles naar wens (sic) verloopt dan stijgt de staatsschuld in 2010 met €25 miljard tot €350 miljard, en overstijgt ze opnieuw het BBP. Op de goede weg, aldus Reynders en de Waalse partijen! Je zou voor heel wat minder al miljààr, miljààr zeggen.
Politici verstaan de knepen van het vak. Als ze hun weldaden rondstrooien, doen ze dat graag in de frank van weleer, dat klinkt indrukwekkender. Zitten ze de burgers in hun zakken, dan doen ze dat in euro, dat lijkt minder op diefstal. De staatschuld groeit dus dit jaar met €25 miljard, of... 1.000 miljard frank. Dat betekent dat de Belgische staatsschuld per etmaal met €68,5miljoen aangroeit, of 2,75 miljard frank. Wellicht hebt u in deze dagen gekeken naar een of ander verkiezingsprogramma van, pak maar wat, 2 uur. Op die luttele tijd is de staatsschuld met €6 miljoen gestegen, of met… 225 miljoen frank. Dat betekent dat dit land elke minuut van de dag zowat 2 miljoen frank nieuwe schulden maakt. We zijn, zegt Reynders, op de goede weg.
Denkt de Vlaamse familie Goedgemutst, die we hier ten tonele moeten voeren, er ook zo over? Vader Jan is net 28 jaar geworden, zijn vrouw Johanna wordt het in december. Hun oudste dochter Hilke is net 2 geworden, Silke werd vorige maand geboren. Een fraai Vlaams doorsnee gezin dat met optimisme in de toekomst zou blikken. Als er niet die verdomde overheidsschuld was. De zowat €350 miljard staatsschuld is er inderdaad te veel van. Veronderstel even dat alle schuldeisers die dit land geld geleend hebben hun geld meteen terug willen dan zou elke inwoner van dit land meteen €35.000 op de tafel van vadertje staat moeten leggen. Voor het gezin van Johanna en Jan wordt dat dan gelijk €140.000, want ook hun kinderen Hilke en Silke zijn schuldenaars. In de veronderstelling dat Johanna en Jan net een huis gekocht hebben zullen ze dat moeten verkopen, want die €140.000 hebben ze natuurlijk niet op overschot liggen. Maar aan wie je huis verkopen als je buurman, heel het dorp, heel Vlaanderen eenzelfde rekening gepresenteerd krijgt?
We zijn op de goede weg volgens Reynders. We moeten het begrotingstekort simpel terug brengen tot 3% van het BBP, en klaar is Kees, pardon Didier. Goed, laten we even deze denkoefening maken. Johanna en Jan zijn 28 en je mag er van uitgaan dat ze nog 40 jaar moeten werken voor ze in 2050 met pensioen mogen. Met een jaarlijks overheidstekort van 3% is de staatsschuld per kop dan aangegroeid tot zowat €115.000 per persoon. Keren we even terug naar de familie Goedgemutst, die haar naam dan gewis laat veranderen in België-op-de-pot. De familie heeft haar best gedaan. Hilke en Silke zijn in 2050, als vader en moeder met pensioen gaan, 42 en 40 jaar. Ze zijn alletwee getrouwd en Johanna en Jan verheugen zich over 4 kleinkinderen tussen 7 en 14 jaar. Een staatsschuld van €115.000 in 2050 per kop van de bevolking betekent dus dat de familie Goedgemutst - opa en oma, 2 dochters, 2 schoonzonen, 4 kleinkinderen - een totale overheidsschuld van €1.150.000 - of meer dan 40 miljoen frank - te torsen heeft. En dit alleen in de veronderstelling dat het aantal inwoners van dit land stabiel blijft. Loopt de bevolking terug, waar er voortdurend voor gewaarschuwd wordt, dan is de factuur waarmee de politiek de familie Goedgemutst heeft opgezadeld nog een pak hoger. Met dank aan de heer Mathot die stelde dat de schulden er vanzelf gekomen waren en vanzelf zouden verdwijnen en aan Reynders die in 2010 vaststelde dat we op de goede weg waren.
Nogmaals een excuus voor de vele cijfers in deze Vlaamse gezinskroniek, maar dit zijn wel de dingen waar het om gaat. En het zijn cijfers die je nooit uit de mond van een politicus, hetzij Waal of Vlaming zoals dat in de Brabançonne heet, zal vernemen. Natuurlijk is dit verhaal een zwart-wit verhaal. Uiteraard blijft het BBP niet stilstaan, en zal het er in 2050 helemaal anders uitzien dan nu. En dan is er nog het ultieme reddingsmiddel van alle staten met hoge schulden. Ze drijven de inflatie op omdat een hoge inflatie de schuldenberg opvreet. Maar deze remedie is zowat het meest boosaardige dat de politiek mensen kan aandoen. Omdat dan ook alle spaartegoeden tot nul herleid worden.
Als het op staatsschulden aankomt leven we in een knettergekke wereld. Politici durven al lang niet meer de burgers de waarheid te vertellen. De media houden hun mond omdat ze zich de omvang van de catastrofe niet realiseren. Of wellicht niet begrijpen. Bovendien speelt ook een communautair aspect hier een rol. Wie de burgers attent maakt op het hyper gevaarlijke pad waarop we ons bevinden moet de politiek met de beschuldigende vinger wijzen. En wat ons land betreft wijst die vinger naar het zuiden van het land. Maar net dat wensen de kranten die zichzelf tot kwaliteitskranten (sic) gebombardeerd hebben, niet te doen. De bemerking dat De Standaard niets anders dan de Vlaamse editie van Le Soir is, is natuurlijk een sneer naar een stelletje mensen die de realiteit met de Vlaamse publieke opinie totaal verloren hebben, maar er zit een grond van waarheid in. De Standaard doet echt zijn best om elke Vlaamse bekommernis dag na dag in de vernieling te schrijven. Maar elke Waalse politicus wordt met de fluwelen handschoen aangepakt.
Uiteraard dragen ook Vlaamse politici een grote verantwoordelijkheid in de ontsporing van de Belgische overheidsfinanciën. Denk maar aan de genaamde burggraaf Mark Eyskens die 16 jaar lang minister was, ondermeer van Financiën, en die nog alleen wat Belgischnationaal ouwemansgebazel kan produceren. Amper een maand geleden beschuldigde hij er VLD-voorzitter Alexander de Croo nog van de staatsfinancies in de vernieling te hebben gestuurd door uit de regering te stappen. Dwazer kan het niet. De Croo heeft overschot van gelijk als hij zegt dat de regering die einde april viel niets, maar dan werkelijk niets gedaan heeft. Als Eyskens dus iemand verwijten moet toesturen, dan moet hij vooral naar de 16 jaar kijken dat hij de kat uit de boom keek. Maar nog meer in de richting van zijn francofone vriendjes die halsstarrig weigeren in te zien dat we midden in een schuldencatastrofe zitten die nog nauwelijks beheersbaar is.
Dit land leeft al jaren boven zijn stand en daar betalen onze kinderen en kleinkinderen onvermijdelijk de rekening voor. Alleen blijven alle Waalse partijen hardnekkig weigeren de feiten onder ogen te zien. Bij de verkiezingen van 13 juni moet het herstel van een ordentelijke staatshuishouding centraal staan. En de wetenschap dat een sanering alleen maar mogelijk is als Vlaanderen en Wallonië hier hun eigen verantwoordelijkheid kunnen opnemen. Maar dit blijven de Waalse partijen halsstarrig weigeren. Met het resultaat dat de verkiezingen van 13 juni andermaal een maat voor niets zijn. De factuur die de familie Goedgemutst in 2050 gepresenteerd krijgt zal dus een heel stuk hoger zijn dan de €1.150.000 - meer dan 40 miljoen frank - uit dit verhaal.
Jan Veestraeten
Op de foto: dit gezinnetje heeft 40 miljoen oude franken staatsschuld te torsen in 2050
Dit artikel verscheen oorspronkelijk in De Vos van juni 2010 | | | |
|
|
|