|
|
Volg VOS op Youtube!
| | | Was me de pels - Sterft, gij oude vormen en gedachten! | | Nooit, maar dan ook nooit hebben de oren van De Pelswasser getuit als in de weken na Pasen. Dat er onzin verteld wordt in de politiek, dat er halve waarheden en hele leugens opgedist worden in het politieke emplooi is van alle tijden. Maar wat er in de voorbije weken gebeurd is tart elke verbeelding, ook die van De Pelswasser. Met dank aan de Internationale zegt hij nu Sterft, gij oude vormen en gedachten.
|  Op de eerste plaats moet De Pelswasser een traan plengen om boerke Karl-Heinz Lambertz, de Duitstalige Napoleon uit Eupen. Als laatste wahre Belgiër voelde de man zich geroepen om in de herfst van vorig jaar een belangenconflict in te roepen tegen de in de Kamercommissie Binnenlandse Zaken met een democratische meerderheid goedgekeurde splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Een onderhandelde oplossing voor het probleem BHV lag, aldus het orakel aan de Eupense Kaperberg, in het verschiet. Nog nooit waren de kansen om het overleg over BHV te doen slagen zo groot als in deze dagen.
In afwachting van het grote moment had Lambertz alvast een pandjesjas met bijhorende streepjesbroek gehuurd. Voor het geval hij als redder des vaderlands in Laken zou worden uitgenodigd om er de titel van burggraaf in ontvangst te nemen. Lambertz heeft intussen zijn slippen weer kunnen opbergen en hij staat erbij als de laatste hofnar. Wie heeft hem indertijd ingefluisterd, wordt er nu met veel leedvermaak gevraagd, dat Vlamingen en Walen - hijzelf had met heel de zaak absoluut niets te maken - op een zucht van een oplossing stonden? Als Gernegross Lambertz ruim een half jaar geleden niet Baas Gansendonck had gespeeld was de federale regering al lang gevallen, was BHV intussen wellicht voor eens en altijd van de baan en hadden we al een nieuwe regering die de echte problemen van het land aanpakte.
In de voorbije weken is het 1.000-maal herhaald, ook door journalisten. De regering mocht niet vallen omdat ze de echte problemen moest aanpakken. Met die echte problemen heeft De Pelswasser eveneens problemen. De ene keer heet het dat de regering de echte problemen heeft opgelost, de andere keer moeten ze nog worden aangepakt. Een leugen zo groot als de basiliek van Koekelberg en het atomium samen. In werkelijkheid heeft de nu gevallen federale regering, die in Vlaanderen overigens niet over een parlementaire meerderheid beschikte, hoegenaamd niets, maar dan absoluut niets aangepakt. Zij stond er bij en heeft er niet eens naar gekeken.
Zijn het flagrante leugens of is het onkunde? Nadat de VLD de deur achter zich had teruggetrokken verweet Eyskens, die met Lambertz tot het gilde van de oude Belgen behoort, dat Alexander De Croo met zijn besluit de regering te verlaten een speculatie tegen de Belgische financiën had uitgelokt. Wat later kwam beursspecialist Paul D’Hoore vertellen dat dit verhaal niet klopte. De euro kreeg weliswaar een tik, maar dat was te wijten aan de troep ellende die ze er in Griekenland van gemaakt hebben. Eyskens is dus zomaar wat uit zijn nek gaan lullen. Of zijn dit de eerste tekenen van een op komst zijnde seniliteit, een kwaal waarvoor vooral oude Belgen heel gevoelig blijken te zijn? In elk geval doet de VRT er goed aan een man als Eyskens voortaan van het scherm te weren. Wie zomaar onzin vertelt kan zijn waar hooguit nog kwijt in een kolderprogramma.
Ze liegen dat ze zwart zien. De voorbije jaren heeft de CD&V honderden malen gezegd dat de zaak simpel was. Ze was voor een onderhandelde oplossing van BHV, en als die niet mogelijk bleek, dan zou de splitsing via het wetsvoorstel Van Rompuy gerealiseerd worden. De fameuze stok achter de deur. Toen puntje bij paaltje kwam vertelde Marianne Thyssen echter doodleuk dat de goedkeuring van het voorstel Van Rompuy in de Kamer geen sikkepit zou helpen en de splitsing van BHV niet vooruit zou helpen. Waarom hebben CD&V-politici al die tijd een ander verhaal opgehangen?
Ook rond de vraag of er zonder splitsing van BHV wel wettelijke verkiezingen mogelijk waren werd de Vlaamse goegemeente bedonderd. De Vlaamse burgemeesters van BHV blijven tot vandaag herhalen dat verkiezingen onwettelijk zijn als niet vooraf het kiesarrondissement gesplitst is. Aan hun goede trouw kan niet getwijfeld worden. Evenmin kan er getwijfeld worden aan de goede trouw van Hugo Vandenberghe, CD&V-senator en grondwetspecialist. Hij vergelijkt de situatie bij ons met Zimbabwe, waar er verkiezingen worden uitgeschreven zonder dat er een kieswet bestaat. Allemaal goed en wel, denkt De Pelswasser, maar waarom stemt de CD&V dan in met nieuwe verkiezingen? En waarom is ze zo snel van mening veranderd in een toch serieuze kwestie? De omslag van verkiezingen zijn onwettelijk tot nieuwe verkiezingen zijn noodzakelijk heeft geen 12 uur geduurd. Voor Olivier Maingain en consoorten is dat gefundenes Fressen. Wat dat wil zeggen zal hij wel verstaan nu hij zich ontpopt heeft tot eminent kenner van de benoemingstactiek voor burgemeesters tijdens de nazibezetting. Met het uitschrijven van nieuwe verkiezingen kunnen we het argument dat er zonder splitsing geen geldige verkiezingen mogelijk zijn voor eens en altijd vergeten.
En dan zijn er nog de media. Hebben de heren Van Thillo en Leysen hun zogenaamde kwaliteitskranten aan Le Soir verkocht? Het lijken in elk geval meer en meer in het Nederlands vertaalde edities van Le Soir te zijn. Waar is de tijd? Zowat tot de eeuwwisseling waren de Nederlandstalige kranten een bijna perfecte weergave van wat er leefde bij de publieke opinie. En ze kwamen geregeld in botsing met de politiek die zich daar niet al te veel aan gelegen liet. Vandaag bestaat er een diepe kloof tussen de media enerzijds en de publieke opinie en blijkt de politiek veel meer dan de media rekening te houden met wat er leeft onder het volk.
Met zoveel woorden durven de Vlaamse journalisten het niet zeggen, maar je moet niet eens tussen de lijnen kunnen lezen om te concluderen dat volgens onze kwaliteitskranten de schuld van het mislukken van de onderhandelingen over BHV bij de Vlamingen te zoeken is. De Vlamingen hadden maar meer moeten toegeven aan onze verdrukte Waalse broeders. Al jaren steken progressieve Vlaamse journalisten de draak met het zogenaamde kaakslagflamingantisme. De ironie wil dat Daniel Bacquelaine, fractieleider van de Waalse liberalen in het federale parlement, het indienen van de alarmbelprocedure tegen het wetsvoorstel tot splitsing van BHV letterlijk fundeerde met de kaakslag die de Vlamingen de Walen hadden toegebracht. Waar zitten eigenlijk de kaakslagpolitici? De Vlaamse journalisten hebben ze in elk geval nog niet gevonden.
Eerst verkiezingen, wordt er nu gezegd, en klaar is kees. Een Caroline Gennez neemt zelfs haar intiemste - nu ja - wens voor werkelijkheid. Nu verkiezingen uitschrijven betekent dat vanaf 2014 alle verkiezingen weer samenvallen, aldus Gennez. Moment, denkt De Pelswasser, het zou wel eens kunnen verkeren. Want als de verkiezingen ook in 2014 - misschien - samenvallen, dan betekent dat niet dat ze ook nadien samenvallen. En als de Belgischnationalisten niet drommels oppassen dan zou het wel eens kunnen zijn dat we thans aan de laatste Belgische verkiezing toe zijn. Want dit staat inmiddels vast. De verkiezingen van juni zullen niets oplossen.
De Franstalige partijen willen wel een staatshervorming, maar die mag de Franstaligen niets kosten, ze moet integendeel heel wat opbrengen. Het is dwaas te geloven dat met een dergelijke ingesteldheid verkiezingen iets zullen oplossen. Het tegendeel is waar. Het is maar zeer de vraag of er nog een federale regering kan gevormd worden. Joëlle Milquet is de kiescampagne al gestart onder het veelbelovende motto L’Union fait la force. We moeten, zegt ze, nee zeggen tegen alle extremisten en ja tegen de mensen die willen samenwerken, lees buigen voor de francofone oekazes. Na de verkiezingen moet er snel, aldus Milquet, een sociaal-economische noodregering komen, terwijl de communautaire aangelegenheden naar een aparte werkgroep verwezen worden. Een aparte werkgroep, dat heeft De Pelswasser nog gehoord. De Vlaamse partijen gruwelen alvast van een dergelijk scenario en zeggen dat eerst de hypotheek van BHV gelicht moet worden vooraleer er over het serieuze regeringswerk, inclusief een staatshervorming, gepraat kan worden.
Veel keuze is er niet meer. Als de Franstaligen per se het behoud van België willen, dan zullen ze hiervoor een zware prijs moeten betalen. Een federalistisch staatsmodel is al lang achterhaald, een confederaal alternatief is het bijna. Alleen een model waarbij Vlaanderen en Wallonië vrijwel autonoom hun eigen potje kunnen koken, en de federale bevoegdheden tot een uiterst minimum herleid worden maakt nog een waterkansje. Bovendien moeten de grendelgrondwet, dubbele meerderheden, gebetonneerde faciliteiten, alarmbellen en belangenconflicten verdwijnen.
En de koning? Ach, wie houdt daar nog rekening mee? Terwijl de Vlaamse partijen, ook de CD&V en de VLD al hun kieslijsten aan het samenstellen waren en nieuwe kopmannen naar voren schoven was koning Albert nog aan het beraadslagen over een door de Franstaligen gewilde noodregering. En wellicht is hij dat nog aan het doen. Want koningen leven lang, maar niet altijd gelukkig.
Op de foto: Alexander De Croo. Hij had er al veel eerder de stekker moeten uittrekken.
J. de Pelswasser
Dit artikel verscheen oorspronkelijk in De Vos van mei 2010
| | | |
|
|
|