|
|
Volg VOS op Youtube!
| | | Een fluwelen revolutie | | Het blijft wachten op de splitsing van BHV. Eenmaal duidelijk dat de horde niet kon worden genomen, trok de VLD de stekker uit de regering. De liberalen werden hiervoor door hun coalitiepartners en de media aan de schandpaal genageld. Een akkoord was nog maar een kwestie van dagen, luidde het in koor. |  Alexander de Croo zou de regering omwille van partijbelangen hebben laten vallen. Misschien was het voor De Croo inderdaad vooral een stap om de VLD sterker te profileren. Maar veel belangrijker is dat het verwijt ten gronde nergens op slaat. Iedereen wist net als De Croo dat de regering mijlenver van een akkoord verwijderd was.
De Franstaligen wilden helemaal geen akkoord, tenzij de Vlamingen plat op de buik zouden gaan. Zelfs de discrete meestergoochelaar Jean-Luc Dehaene liet daar geen twijfel over bestaan. En terecht. Daarvan getuigt ook een uitgelekte nota, waarin de voorzitters van de MR, de PS, het CdH en Ecolo concluderen dat het voorstel-Dehaene, ondanks grote toegiften aan de Franstaligen, onaanvaardbaar was voor Franstalig België. Een akkoord was dus helemaal niet binnen handbereik. Alle Franstalige partijen - en dus niet alleen het FDF en kartelpartner de MR - wezen het voorstel collectief af. Op de koop toe werd Dehaene aangewreven dat hij zich had gedragen als de kopman van de Vlaamse delegatie.
Laten we wel wezen. Drie jaar lang probeerde eerste minister Yves Leterme het communautaire debat te heropenen. Telkens weer stootte hij op Franstalige veto’s. Telkens de Vlamingen hun democratische meerderheid wilden gebruiken maakte de Franstalige minderheid, gesteund door de Duitstalige gemeenschap, gebruik van grondwettelijke beschermingsmogelijkheden. Die strategie bleek zo effectief dat de Vlaamse democratische meerderheid buiten spel werd gezet.
Vandaag leven wij in een land waarin de Franstalige koning is. Inbreuken op de taalwetgeving in Brussel en de faciliteitengemeenten zijn schering en inslag. De naleving van de wet wordt hier systematisch verhinderd door Franstalige meerderheden. Op hoger niveau zweren de Franstaligen bij de betonnering van het systeem, al bedreigt die status quo op langere termijn niet alleen onze, maar ook de Franstalige welvaart. Welke Vlaming kan dit systeem verder blijven ondersteunen? Maar ja, Vlamingen worden afgeschilderd als een zootje onverantwoordelijk crapuul. In de media worden naast het Vlaams Belang nu ook de N-VA en de Lijst Dedecker samen in het hoekje van de ‘onredelijken’ gedrumd.
Het is maar de vraag wat je onder ‘redelijkheid’ verstaat. Als je de aanhoudende taalwetovertredingen, de jaarlijkse transfers ter waarde van 6 miljard - 6.000.000.000 - euro van Noord naar Zuid als ‘redelijk’ verstaat, is er geen vuiltje aan de lucht. Dat geldt ook als je BHV en andere communautaire dossiers niet als echte problemen beschouwt. Het is te gek voor woorden, een onecht probleem dat regeringen doet vallen en niet opgelost geraakt. De waarheid is dat het systeem de grenzen van zijn kunnen heeft bereikt. De stinkende wonden van de zachte heelmeesters barsten open. De Franstaligen zijn zo verwend door allerlei gunstmaatregelen dat ze enkel nog rechten van Franstaligen zien. Vlamingen hebben slechts plichten, namelijk dit onwerkbare land financieel overeind houden.
Wat wij nodig hebben is een fluwelen revolutie. Het systeem moet worden omgevormd naar een confederaal bestel, waarin het gros van de bevoegdheden wordt overgedragen naar de deelstaten. De Vlaamse politici, over alle partij-grenzen heen, dragen een verpletterende verantwoordelijkheid. Zij moeten tonen dat het hen menens is en gebruik maken van dit historisch kantelmoment om onze welvaart en welzijn, in solidariteit met anderen, veilig te stellen.
Philippe Haeyaert
Algemeen voorzitter
Mei 2010 | | | |
|
|
|